ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அருண் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி. ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது.
கடைக்குச் சென்றாலே,
“அம்மா, எனக்கு அந்த பெரிய பொம்மை வேண்டும்!”
“அந்த விலை உயர்ந்த சாக்லேட் வேண்டும்!”
“புதிய காலணி வேண்டும்!”
“புதிய மிதிவண்டி வேண்டும்!”
என்று எப்போதும் “வேண்டும்… வேண்டும்…” என்றுதான் சொல்வான்.
ஒரு நாள் அவனுடைய தாத்தா அவனை தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.
“அருண், ஒரு சிறிய விளையாட்டு விளையாடலாமா?” என்று கேட்டார்.
“சரி தாத்தா!” என்றான்.
தாத்தா ஒரு காற்றடிக்கும் விசிறியை நிறுத்திவிட்டு கேட்டார்,
“இப்போது உனக்கு மிகவும் தேவை என்ன?”
“காற்று!” என்றான் அருண்.
பிறகு ஒரு குவளை தண்ணீரைக் காட்டி,
“இப்போது?”
“தண்ணீர் தேவை.”
சிறிது நேரம் கழித்து மதிய உணவு நேரம் வந்தது.
“இப்போது?”
“உணவு தேவை.”
தாத்தா சிரித்தார்.
“பார்த்தாயா அருண்? நீ பொம்மை வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. முதலில் உயிர் வாழ தேவையானவற்றைத்தான் சொன்னாய்.”
அருண் ஆச்சரியமாக பார்த்தான்.
தாத்தா தொடர்ந்து கூறினார்:
“காற்று இல்லாமல் சில நிமிடங்கள்கூட உயிர் வாழ முடியாது.
தண்ணீர் இல்லாமல் சில நாட்கள் மட்டுமே வாழ முடியும்.
உணவு இல்லாமல் சில வாரங்கள் மட்டுமே வாழ முடியும்.
இவை எல்லாம் தேவைகள்.
ஆனால் எந்த நிற பொம்மை வேண்டும்…
எந்த விலை உயர்ந்த கைபேசி வேண்டும்…
எந்த பெரிய வீடு வேண்டும்…
எந்த பிரபலமான ஆடை வேண்டும்…
இவை எல்லாம் ஆசைகள்.”
அருண் சிந்திக்க ஆரம்பித்தான்.
அடுத்த நாள் பள்ளியில் ஆசிரியர் ஒரு கேள்வி கேட்டார்.
“குழந்தைகளே! மனிதனுக்கு மிக முக்கியமானது என்ன?”
சிலர்,
“பணம்!” என்றார்கள்.
சிலர்,
“பெரிய வீடு!” என்றார்கள்.
ஆனால் அருண் மட்டும் எழுந்து,
“முதலில் நமக்குத் தேவையானவற்றை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். பிறகு வேண்டுமென்று ஆசைப்படுகிறவற்றை அளவோடு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.”
என்றான்.
ஆசிரியர் மிகவும் மகிழ்ந்தார்.
“அதுதான் உண்மையான ஞானம்!” என்று பாராட்டினார்.
அன்று முதல் அருண் ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது வாங்க வேண்டும் என்று தோன்றினால், முதலில் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொள்வான்:
“இது எனக்குத் தேவையா? அல்லது வெறுமனே வேண்டுமா?”
அந்த ஒரு கேள்வி அவனுடைய வாழ்க்கையை மாற்றிவிட்டது.
“தேவை” என்பது உயிர் வாழ அவசியமானது.
“வேண்டும்” என்பது ஆசையால் உருவாகும் விருப்பம்.
தேவைகள் எல்லோருக்கும் ஒன்றுதான். ஆனால் ஆசைகள் மனிதனை ஒப்பிடவும், போட்டியிடவும், ஆடம்பர வாழ்க்கையைத் தேடவும் செய்கின்றன.
தேவன் நமக்குக் கொடுத்திருப்பவற்றிற்கு நன்றி சொல்ல கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எல்லாவற்றையும் பெற்றால்தான் சந்தோஷம் கிடைக்கும் என்பதில்லை; இருப்பதில் திருப்தியுடன் வாழும் மனமே உண்மையான செல்வம்.
வேதாகம வசனம்
“நீங்கள் பணஆசையில்லாதவர்களாய் நடந்து, உங்களுக்கு இருக்கிறவைகள் போதுமென்று எண்ணுங்கள்; ‘நான் உன்னைக் கைவிடுவதுமில்லை, உன்னை விட்டு விலகுவதுமில்லை’ என்று அவர் சொல்லியிருக்கிறார்.”
— எபிரெயர் 13:5
நினைவில் வைத்துக்கொள்வோம்:
“தேவையை அறிந்து வாழ்பவன் திருப்தியோடு வாழ்வான்; ‘வேண்டும்’ என்ற ஆசையை அடக்கிக் கற்றுக்கொள்பவன் தேவனுடைய சமாதானத்தை அனுபவிப்பான்.”
