ශ්රී ලංකාවේ ලස්සන ගමක නිමේෂ් කියන පුංචි ළමයෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු ඉතා නිහඬ, සන්සුන් ළමයෙක්. හැමදාම පාසල් යනවා, යාළුවන් එක්ක ක්රිකට් ගහනවා, ගෙදර ඇවිත් අම්මටත් තාත්තටත් උදව් කරනවා.
ඒත් ඔහුගේ හිතේ පොඩි ආශාවක් තිබුණා.
“කවුරුහරි මගෙන් ‘ඔයා මොනවටද කැමති?’, ‘ඔයාගේ හිතේ තියෙන්නේ මොකක්ද?’, ‘ඔයා ඇයි අද දුකෙන් ඉන්නේ?’ කියලා ඇහුවොත් කොච්චර හොඳද…” කියලා ඔහු නිතරම හිතුවා.
දවසක් පාසලේදී හැමෝම තමන්ගේ උපන්දිනය ගැන කතා කළා. කෙනෙක් අලුත් බයිසිකලයක් ලැබුණු බව කිව්වා. තවත් කෙනෙක් නුවරඑළියට විනෝද චාරිකාවක් ගිය බව කිව්වා.
නිමේෂ් නම් නිහඬව හිටියා.
ගුරුවරයාටත් ඒක හොඳින් පෙනුණේ නැහැ. යාළුවන්ටත් ඒක තේරුණේ නැහැ.
එදා හවස ගෙදර ඇවිත් ඔහු ගෙදර මිදුලේ තිබුණු අඹ ගහ යට වාඩි වෙලා හෙමින් අඬන්න පටන් ගත්තා.
“මාව කාටවත් තේරෙන්නේ නැහැ…” කියලා ඔහුගේ හිත කිව්වා.
ඒ වෙලාවේ ඔහුගේ ආච්චි ඇවිත් ඔහු ළඟින් වාඩි වුණා.
“පුතේ… අද ඇයි ඔයා දුකෙන් ඉන්නේ?” කියලා ආදරෙන් ඇහුවා.
ඒ එක ප්රශ්නය ඇහුණු ගමන් නිමේෂ්ගේ ඇස්වල කඳුළු ගලාගෙන ආවා.
“ආච්චි… කවුරුහරි මාව තේරුම් ගන්නවා නම් ඇති. මම මොනවා හිතනවද, මට මොනවා දැනෙනවද කියලා කවුරුහරි අහනවා නම් ඇති…” කියලා ඔහු කිව්වා.
ආච්චි ඔහුගේ උරහිස මත අත තියලා හිනාවුණා.
“පුතේ, මේ ලෝකේ හැමෝටම අපේ හිත සම්පූර්ණයෙන්ම තේරුම් ගන්න බැහැ. ඔළුව කැක්කුම හැදෙන කෙනාට විතරයි ඒ වේදනාව දැනෙන්නේ. බඩේ අමාරුව හැදෙන කෙනාට විතරයි ඒ අමාරුව තේරෙන්නේ. ඒ වගේම අපේ හිතේ තියෙන දුක, වේදනාව හැමෝටම තේරෙන්නේ නැහැ.”
“අපිට කියන්නත් කලින් අපිට මොනවා ඕනෙද කියලා තේරුම් අරගෙන උදව් කරන මිනිස්සු හොයාගන්න එක හරිම අමාරුයි.”
නිමේෂ් නිහඬව අහගෙන හිටියා.
ආච්චි තවදුරටත් මෙහෙම කිව්වා.
“හැබැයි, එක කෙනෙක් ඉන්නවා… ඔයා ගැන හැම දෙයක්ම දන්න.”
“කවුද ආච්චි?”
“අපිව මැව්ව දෙවියන් වහන්සේ.”
“ඔයා කතා කරන්නත් කලින් ඔයාගේ හිතේ තියෙන දේ උන්වහන්සේ දන්නවා. ඔයා අඬන්නත් කලින් ඔයාගේ කඳුළු දකිනවා. ඔයාට මොනවා අවශ්යද කියලා කියන්නත් කලින් උන්වහන්සේ දන්නවා. ඔයා අම්මාගේ කුස තුළ ඉඳන්ම ඔයාව හඳුනනවා.”
ඒ වචන නිමේෂ්ගේ හිතට ලොකු සැනසීමක් ගෙනාවා.
එදා රෑ ඔහු දණ ගහලා යාච්ඤා කළා.
“ස්වාමීනි යේසුස් වහන්ස, හැමෝම මාව තේරුම් නොගත්තත්, ඔබ වහන්සේ මාව සම්පූර්ණයෙන්ම හඳුනනවා. මගේ හිත, මගේ සිතුවිලි, මගේ කඳුළු ඔබ වහන්සේ දන්නවා. ඔබට ස්තුතියි.”
ඒ දවසෙන් පස්සේ නිමේෂ් කවදාවත් තමන් තනිවෙලා කියලා දැනුණේ නැහැ.
මොකද ඔහුට හැමදාමත් හොඳම යහළුවෙක් හිටියා — දෙවියන් වහන්සේ.
අපිට මතක තියාගන්න දෙයක් ❤️
අපේ ජීවිතයේ හැමෝටම අපිව සම්පූර්ණයෙන්ම තේරුම් ගන්න බැහැ. ඒත් අපිව මැව්ව දෙවියන් වහන්සේ අපේ සිතුවිලි, අපේ ආශා, අපේ කඳුළු සහ අපේ වේදනා සියල්ලම හොඳින් දන්නවා.
ඕනෑම තත්වයකදී උන්වහන්සේව විශ්වාස කරන්න. උන්වහන්සේව තදින් අල්ලාගෙන ඉන්න. උන්වහන්සේ කිසිදා ඔබව අත්හරින්නේවත් ඔබෙන් ඉවත් වන්නේවත් නැහැ.
“මම නුඹ අත් නොහරින්නෙමි, නුඹ අත් නොදමන්නෙමි.” – හෙබ්රෙව් 13:5
