ஒரு அலமாரி முழுவதும் பழைய புத்தகங்களால் நிரம்பியிருந்தால், புதிய புத்தகங்களை வைக்க இடம் இருக்காது. சில புத்தகங்களை அகற்றுவது அறிவை இழப்பது அல்ல… புதிய அத்தியாயங்களுக்கு இடம் உருவாக்குவது. வாழ்க்கையிலும் சில இழப்புகள் அப்படித்தான்.
வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நம்மை விட்டு போகும்போது…
முதலில் அது வெறுமையாகத் தோன்றும்.
ஒரு மனிதர்.
ஒரு நட்பு.
ஒரு உறவு.
ஒரு வேலை.
ஒரு வாய்ப்பு.
ஒரு திட்டம்.
ஒரு கனவு.
ஒரு பழைய வாழ்க்கை முறை.
அது போன பிறகு…
நாம் அடிக்கடி கேட்பது:
“இனி என்ன இருக்கிறது?”
ஆனால் சில நேரங்களில் வாழ்க்கை கேட்கும் கேள்வி வேறு:
“இப்போது உருவாகியிருக்கும் இந்த இடத்தை வைத்து என்ன உருவாக்கப் போகிறாய்?”
அந்த வித்தியாசத்தை புரிந்துகொள்ளும் தருணத்திலிருந்து…
இழப்பின் அர்த்தம் மாறத் தொடங்குகிறது.
எல்லாவற்றையும் பிடித்துக்கொண்டு வாழ முடியாது
ஒரு வாழ்க்கையில்…
எல்லா மனிதர்களும் நம்முடன் இறுதி வரை வரமாட்டார்கள்.
எல்லா வாய்ப்புகளும் நம்முடையதாக இருக்காது.
எல்லா திட்டங்களும் நிறைவேறாது.
எல்லா உறவுகளும் ஒரே வடிவத்தில் தொடராது.
இது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.
ஆனால் நாம் பெரும்பாலும்…
“இது ஏன் என்னை விட்டு போனது?”
என்று மட்டும் கேட்கிறோம்.
சில நேரங்களில் இன்னொரு கேள்வியும் தேவை:
“இது போனதால் என் வாழ்க்கையில் இப்போது என்ன இடம் உருவாகியுள்ளது?”
வெறுமை எப்போதும் எதிரி அல்ல
ஒரு அறை காலியாக இருந்தால்…
அது “எதுவுமில்லை” என்று மட்டும் அர்த்தமல்ல.
அது…
“இங்கே ஏதோ ஒன்றை வைக்கலாம்”
என்ற வாய்ப்பையும் குறிக்கிறது.
அதேபோல் வாழ்க்கையில் ஒரு உறவு முடிந்திருக்கலாம்.
ஒரு வேலை முடிந்திருக்கலாம்.
ஒரு திட்டம் தோல்வியடைந்திருக்கலாம்.
முதலில் வெறுமையாக இருக்கும்.
அந்த வெறுமையை உடனே நிரப்ப முயற்சி செய்யாதீர்கள்.
சில நேரங்களில்…
அதை சிறிது நேரம் இருக்க விட வேண்டும்.
ஏனென்றால் அந்த அமைதியில்தான்…
அடுத்து என்ன வேண்டும் என்பது புரிய ஆரம்பிக்கும்.
சில விஷயங்கள் போன பிறகுதான் அவற்றின் சுமை தெரியும்
ஒரு பொருளை நீண்ட காலமாக வைத்திருக்கிறோம்.
அது நமக்கு தேவையானது என்று நினைக்கிறோம்.
ஒரு நாள் அதை அகற்றுகிறோம்.
அப்போதுதான் தெரிகிறது:
“இது எனக்கு தேவையில்லை.”
வாழ்க்கையிலும் அப்படித்தான்.
சில பழக்கங்கள்.
சில எதிர்பார்ப்புகள்.
சில உறவுகள்.
சில பயங்கள்.
சில பழைய அடையாளங்கள்.
அவற்றை விடும்போது…
முதலில் வலி இருக்கலாம்.
ஆனால் பின்னர்…
“இதை இவ்வளவு காலம் ஏன் சுமந்தேன்?”
என்று தோன்றலாம்.
ஒரு இழப்பை உடனே அர்த்தப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை
யாராவது உங்களிடம்:
“எல்லாம் ஒரு காரணத்திற்காகத்தான் நடக்கும்.”
என்று சொன்னால்…
அது அந்த நேரத்தில் உங்களுக்கு உதவாமல் இருக்கலாம்.
ஏனென்றால் சில இழப்புகள் உண்மையிலேயே வலிக்கும்.
அதை மறைக்க வேண்டாம்.
வலிக்கிறது என்றால்…
வலிக்கிறது என்று ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
அழ வேண்டும் என்றால் அழுங்கள்.
அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்றால் அமைதியாக இருங்கள்.
உங்களை கட்டாயப்படுத்தி:
“நான் strong.”
என்று நடிக்க வேண்டியதில்லை.
வலியை ஏற்றுக்கொள்வதும்…
வளர்ச்சியின் ஒரு பகுதி.
ஆனால் இழப்புக்குள் நிரந்தரமாக குடியேறாதீர்கள்
வலி வரலாம்.
துக்கம் இருக்கலாம்.
கோபம் இருக்கலாம்.
குழப்பம் இருக்கலாம்.
ஆனால்…
அந்த உணர்வுகளையே உங்கள் முழு அடையாளமாக மாற்ற வேண்டாம்.
“எனக்கு இது நடந்தது.”
என்பது ஒரு நிகழ்வு.
“அதனால் என் வாழ்க்கை முழுவதும் இப்படித்தான் இருக்கும்.”
என்பது ஒரு முடிவு.
இரண்டையும் வேறுபடுத்திப் பாருங்கள்.
சில இழப்புகள் உங்கள் பாதையை மாற்றலாம்
நீங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கையை நினைத்திருக்கலாம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில்.
ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதர்.
ஒரு குறிப்பிட்ட நகரம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட எதிர்காலம்.
அது நடக்கவில்லை.
அப்போது…
“என் வாழ்க்கை தோல்வி.”
என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் சில நேரங்களில்…
நீங்கள் திட்டமிட்ட வாழ்க்கை முடிவடைவது, வாழ்க்கையே முடிவடைவதல்ல.
புதிய பாதை உருவாகலாம்.
அது முதலில் நீங்கள் விரும்பியது போல இருக்காது.
ஆனால் பின்னர்…
அதில் உங்களுக்கு பொருத்தமான விஷயங்கள் இருப்பதை கண்டுபிடிக்கலாம்.
சில விஷயங்களை இழந்த பிறகு நீங்கள் உங்களை மீண்டும் கண்டுபிடிக்கலாம்
சில நேரங்களில் நாம் ஒரு மனிதருடன் நம்முடைய அடையாளத்தையே இணைத்துவிடுகிறோம்.
ஒரு வேலை.
ஒரு பதவி.
ஒரு குழு.
ஒரு உறவு.
ஒரு கனவு.
அது போனதும்:
“நான் யார்?”
என்று கேட்க வேண்டிய நிலை வருகிறது.
அந்த கேள்வி வலிக்கலாம்.
ஆனால் அது மிகவும் முக்கியமான கேள்வியாகவும் இருக்கலாம்.
ஏனென்றால்…
மற்றவர்கள் கொடுத்த அடையாளங்களைக் கடந்து…
நீங்கள் உங்களை நீங்களே அறிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கலாம்.
புதியதை உடனே தேடாதீர்கள்
வாழ்க்கையில் ஏதாவது போனவுடன்…
அந்த வெற்றிடத்தை உடனே மற்றொரு விஷயத்தால் நிரப்ப வேண்டும் என்று தோன்றலாம்.
புதிய உறவு.
புதிய வேலை.
புதிய distraction.
புதிய பொழுதுபோக்கு.
எதுவாக இருந்தாலும்…
சில நேரங்களில் நீங்கள் முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“நான் உண்மையில் இதை விரும்புகிறேனா… அல்லது வெறுமையை தாங்க முடியாமல் ஓடுகிறேனா?”
இந்த கேள்வி பல தவறான முடிவுகளைத் தடுக்கலாம்.
இடம் உருவான பிறகு தேர்வு செய்யுங்கள்
ஒரு அலமாரியில் இடம் உருவான பிறகு…
மீண்டும் அதே பழைய பொருட்களை நிரப்ப வேண்டிய அவசியமில்லை.
அதேபோல்…
வாழ்க்கையில் ஒரு இடம் உருவானால்…
அதில் மீண்டும் பழைய pattern-ஐ வைக்க வேண்டியதில்லை.
இந்த முறை கேளுங்கள்:
“என் அடுத்த வாழ்க்கைக்கு உண்மையில் என்ன தேவை?”
அதில்:
அமைதி இருக்கலாம்.
அறிவு இருக்கலாம்.
சுயமரியாதை இருக்கலாம்.
ஒரு புதிய திறன் இருக்கலாம்.
சிறந்த மனிதர்கள் இருக்கலாம்.
புதிய அனுபவங்கள் இருக்கலாம்.
ஒரு தொழில் இருக்கலாம்.
அல்லது…
சில காலம் உங்களுடன் நீங்களே இருப்பதும் இருக்கலாம்.
புதிய அத்தியாயம் பழைய புத்தகத்தை அழிப்பதில்லை
உங்கள் கடந்த காலத்தை அழிக்க வேண்டியதில்லை.
அதில் இருந்த நல்ல விஷயங்களை மதிக்கலாம்.
தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.
நினைவுகளை வைத்திருக்கலாம்.
ஆனால்…
அந்த அத்தியாயத்தை மீண்டும் மீண்டும் படித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டியதில்லை.
ஒரு புத்தகத்தில் ஒரு அத்தியாயம் முடிந்தால்…
அடுத்த பக்கம் வெறுமையாக இருக்கும்.
அந்த வெறுமை…
புத்தகம் முடிந்துவிட்டது என்று அர்த்தமல்ல.
அடுத்த அத்தியாயம் இன்னும் எழுதப்படவில்லை என்பதுதான்.
உங்கள் வாழ்க்கை நூலகம்
உங்கள் வாழ்க்கையை ஒரு பெரிய நூலகமாக நினைத்துப் பாருங்கள்.
சில புத்தகங்கள்:
அழகான நினைவுகள்.
சில புத்தகங்கள்:
வலி.
சில புத்தகங்கள்:
பாடங்கள்.
சில புத்தகங்கள்:
தவறுகள்.
சில புத்தகங்கள்:
வளர்ச்சி.
சில புத்தகங்கள்:
தைரியம்.
ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் நிரந்தரமாக கையில் வைத்திருக்க வேண்டியதில்லை.
சிலவற்றை மூடி வைக்கலாம்.
சிலவற்றை மீண்டும் படிக்கலாம்.
சிலவற்றிலிருந்து பாடம் மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
சிலவற்றை…
அங்கேயே விட்டுவிட்டு முன்னேறலாம்.
இன்றைய “விடுதல் + உருவாக்குதல்” பயிற்சி
இரண்டு கேள்விகளை எழுதுங்கள்.
- என் வாழ்க்கையில் நான் இன்னும் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒன்று என்ன?
அது:
ஒரு நினைவாக இருக்கலாம்.
ஒரு எதிர்பார்ப்பாக இருக்கலாம்.
ஒரு பழக்கமாக இருக்கலாம்.
ஒரு பழைய அடையாளமாக இருக்கலாம்.
ஒரு மனிதரைப் பற்றிய எண்ணமாக இருக்கலாம்.
- அதை விட்டால் உருவாகும் இடத்தில் நான் என்ன உருவாக்க விரும்புகிறேன்?
ஒரு புதிய திறன்?
அமைதி?
சுயமரியாதை?
புதிய அனுபவம்?
ஒரு தொழில்?
ஒரு புதிய வாழ்க்கை முறை?
ஒரு புதிய அத்தியாயம்?
எழுதுங்கள்.
பதில் உடனே கிடைக்கவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை.
சில பதில்கள் எழுதும்போது அல்ல… வாழும்போது உருவாகும்.
இறுதியாக…
வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒன்று நம்மை விட்டு போகும்போது…
முதல் உணர்வு பெரும்பாலும்:
“என்னிடம் இப்போது எதுவும் இல்லை.”
ஆனால் காலம் செல்ல செல்ல…
ஒரு நாள் நீங்கள் திரும்பிப் பார்க்கலாம்.
அப்போது புரியலாம்:
அந்த இழப்பு…
உங்கள் வாழ்க்கையை காலி செய்தது மட்டுமல்ல.
புதிய விஷயங்களுக்கு இடம் உருவாக்கியது.
நீங்கள் ஒருகாலத்தில் பிடித்துக்கொண்டிருந்த சில விஷயங்கள்…
இன்று உங்களுக்கு தேவையில்லாமல் இருக்கலாம்.
அது நீங்கள் நன்றியில்லாதவர் என்பதல்ல.
நீங்கள் வளர்ந்துவிட்டீர்கள் என்பதாக இருக்கலாம்.
ஒரு புத்தகம் முடிவடைவது…
புத்தகம் தோல்வியடைந்தது என்று அர்த்தமல்ல.
அது…
அடுத்த அத்தியாயத்திற்கு இடம் வந்துவிட்டது.
அதனால் கடந்த காலத்தை மதியுங்கள்.
ஆனால் அதில் நிரந்தரமாக வாழ வேண்டாம்.
போனதை நினைவில் வைத்திருக்கலாம்.
ஆனால் போனதையே பிடித்துக்கொண்டு நிற்க வேண்டியதில்லை.
வலியை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
ஆனால் வலியையே உங்கள் அடையாளமாக மாற்றாதீர்கள்.
வெறுமையை பயப்படாதீர்கள்.
ஏனென்றால்…
சில நேரங்களில் வெறுமை என்பது வாழ்க்கை உங்களிடமிருந்து ஏதோ ஒன்றை எடுத்துக்கொண்ட இடமல்ல.
நீங்கள் இன்னும் எழுதாத ஒரு புதிய அத்தியாயத்திற்காக அது ஒரு பக்கத்தை காலியாக வைத்திருக்கும் இடம்.
அடுத்த பக்கம் இன்னும் வெறுமையாக இருக்கலாம்.
அது பரவாயில்லை.
அதை நீங்கள் எழுதலாம்.
இன்றைய கேள்வி:
உங்கள் வாழ்க்கையில் ஒரு விஷயத்தை விட்டுவிட்டால்…
அதனால் உருவாகும் இடத்தில் நீங்கள் எதை உருவாக்க விரும்புகிறீர்கள்?
ஒரு வார்த்தையிலாவது எழுதுங்கள்.
“நான் விட்டுச் செல்ல விரும்புவது — __.”
“நான் உருவாக்க விரும்புவது — __.”
Save செய்யுங்கள் — கடந்த காலத்தை விடுவது கடினமாக இருக்கும் நாளுக்காக.
Share செய்யுங்கள் — இழந்ததையே நினைத்து தனது அடுத்த அத்தியாயத்தை மறந்துவிட்ட ஒருவருக்காக.
